หัวใจพระสิวลี

บ.ก.

ช่วงวันที่ 17 พ.ค. 2550  ขณะนั้นกำลังสาละวนอยู่กับการพิมพ์รายชื่อเจ้าภาพพระไตรปิฎก  เพื่อถวายให้แก่วัดและสำนักปฏิบัติธรรมต่าง ๆ ทั่วประเทศ 21 วัด 22 ชุด  เพื่อทอดถวายในวันอาทิตย์ที่ 27 พ.ค. 2550
 

ช่วงเช้ามีประธานอุปถัมภ์รายหนึ่ง  ซึ่งเป็นหนึ่งใน 21 วัดนั้นโทรศัพท์เข้ามาสอบถามเรื่องการเช่าพระสิวลีไปบูชาที่บ้านว่า  “พระอาจารย์ค่ะ  โยมจะเปิดร้านใหม่  อยากจะเช่าพระสิวลีไปไว้บูชาในร้านเพื่อให้ค้าขายดี  ต้องทำอย่างไรบ้างค่ะ ?  หรือต้องกล่าวคาถาบูชาอย่างไร ?”
 

ผู้เขียน “ไม่รับปรึกษาทางโทรศัพท์  อยากรู้ให้มาที่วัด (ฮา)”
 

ช่วงบ่าย  อุบาสิกาผู้เป็นประธานอุปถัมภ์รายนี้จำเป็นต้องมาที่วัดเพื่อขอคำแนะนำ  เมื่อมาถึงหลังจากทักทายกันตามธรรมเนียมเสร็จแล้ว  ผู้เขียนได้ถามว่า  “ที่ร้านมีวัตถุมงคลอะไรบ้าง  มีมากไหม ?”
 

โยมตอบว่า  “มี 2 -3 องค์”
 

ผู้เขียน “องค์ไหนบ้าง ?”
 

“จตุคาม รามเทพ, เจ้าแม่กวนอิม,  และพระพุทธรูป” โยมตอบ
 

ผู้เขียน “มีแค่นี้แล้วจะเอาพระสิวลีไปตั้งไว้ทำไมอีก”
 

“ก็เพื่อช่วยให้ขายของดีไงค่ะ”
 

ผู้เขียน “โยมเข้าใจผิดแล้ว  และคนทั่วไปที่แนะนำต่อ ๆ กันมาก็เข้าใจผิด  สรุปก็คือเข้าใจผิดกันหมด”
 

“ผิดอย่างไรค่ะ” โยมถามด้วยความสงสัย
 

ผู้เขียน “การค้าขายดี  ไม่ได้อยู่ที่นำรูปหล่อพระสิวลีไปบูชาหรือกล่าวคาถาบูชาพระสิวลีอย่างที่คนทั่วไปเขาแนะนำ   แต่อยู่ที่การปฏิบัติตามหลักการ 2 อย่างทั้งทางโลกและทางธรรม  ทางโลกพระอาจารย์จะไม่อธิบาย  เพราะคิดว่าโยมเก่งอยู่แล้ว  จะอธิบายเฉพาะทางธรรม 
 

ทางธรรม  คือการศึกษาให้เข้าใจถึงหัวใจของพระสิวลี  หัวใจของพระสิวลีคือการทำบุญด้วยศรัทธาเต็มร้อย  และการทำบุญในที่ที่เขาขาดแคลน” 
 

โยมถามอีก “นิมนต์ท่านช่วยอธิบายเพิ่มเติมค่ะ”
 

ผู้เขียน  “งั้นตั้งใจฟังให้ดีนะ  จะเล่าอดีตชาติพระสิวลีให้ฟัง  จะเล่าแบบย่อ ๆ

................................
 

ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้  ในกาลของพระพุทธเจ้าทรงพระนามว่าวิปัสสี  พระสิวลีท่านได้ถือปฏิสนธิในหมู่บ้านแห่งหนึ่งไม่ไกลพระนครพันธุมดี ในสมัยนั้น ท่านเป็นคนโปรดปรานของสกุลหนึ่งในพระนคร  และเป็นคนที่หมั่นขยันขวนขวายในกิจการงาน 
 

สมัยหนึ่ง  หลังจากที่พระบรมศาสดาเสด็จกลับจากเที่ยวจาริกมาสู่พระนครพันธุมดี ครั้งนั้น  พระเจ้าพันธุมะซึ่งเป็นพุทธบิดาได้ทรงเตรียมอาคันตุกทานเพื่อภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข ทรงปรารถนาจะทำมหาทานแข่งกับชาวเมือง ในวันใดที่พระราชาเป็นผู้ถวายทาน เหล่ามหาชนก็จะสังเกตดู และในวันรุ่งขึ้นก็จะเตรียมทานให้ยิ่งกว่านั้น และในวันถัดไป พระราชาก็จะถวายให้ยิ่งขึ้นไปอีก
 

จนกระทั่งถึงวันที่ ๖ ซึ่งเป็นวันของชาวเมือง ชาวเมืองเหล่านั้นทั้งหมดได้จัดเตรียมสิ่งของไว้ทุกสิ่ง โดยตั้งใจจะไม่ให้มีสิ่งใดที่ขาดแม้สักสิ่งเดียว จึงได้ตรวจดูทานที่ตนได้เตรียมไว้ก็ไม่เห็นน้ำผึ้งสด  มีเพียงน้ำผึ้งที่เคี่ยวแล้ว  ชนเหล่านั้นจึงให้คนถือเอาทรัพย์คนละ ๑ พันบาทแล้วส่งไปเฝ้ายังประตูพระนครทั้ง ๔ เพื่อขอซื้อจากผู้ที่มาจากชนบทนอกพระนคร
 

ในวันนั้นเอง ท่านเดินทางเข้ายังพระนครด้วยปรารถนาจะเยี่ยมนายบ้าน ในระหว่างทางท่านเห็นรวงผึ้งที่ปราศจากตัวอ่อน ขนาดเท่างอนไถ จึงไล่ตัวผึ้งให้หนีไป แล้วตัดกิ่งไม้ถือรวงผึ้ง ด้วยตั้งใจว่าจะนำไปฝากให้แก่นายบ้าน ฝ่ายผู้ที่ชาวเมืองมอบเงินไปเพื่อหาซื้อน้ำผึ้ง พบท่านถือรวงผึ้งสดเข้ามาจึงขอซื้อในราคาหนึ่งบาท
 

ท่านเกิดความคิดว่า “ธรรมดารวงผึ้งนี้ราคาไม่ถึงหนึ่งบาท แต่บุรุษนี้ขอซื้อด้วยทรัพย์หนึ่งบาท เห็นจะมีเหตุเบื้องหลังอยู่”  จึงตอบปฏิเสธไป บุรุษนั้นจึงขึ้นราคาให้เป็นสองบาท ท่านก็ยังปฏิเสธอีก  บุรุษนั้นก็ขึ้นราคาไปเรื่อย ๆ จนถึงพันบาท
 

ท่านได้พิจารณาเห็นเป็นเรื่องผิดปกติมากที่ขอซื้อรวงผึ้งสดด้วยราคาถึงพันบาท จึงได้สอบถามถึงเหตุผล  บุรุษผู้นั้นจึงให้เหตุผลว่า “พวกชาวพระนครได้ตระเตรียมมหาทาน เพื่อถวายพระวิปัสสีสัมมาสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้มีสมณะ ๖ ล้าน ๘ แสนเป็นบริวาร ในมหาทานนั้นยังไม่มีน้ำผึ้งดิบอย่างเดียวเท่านั้น  เพราะฉะนั้น เขาจึงขอซื้อในราคาแพงเช่นนั้น”.
 

ท่านเห็นเป็นโอกาสที่จะได้ทำบุญอันยิ่งใหญ่ จึงขอมีส่วนร่วมในมหาทานนั้น บุรุษนั้นไปบอกเนื้อความแก่ชาวเมือง. ชาวเมืองทราบในศรัทธาของเขาจึงอนุโมทนา ท่านจึงได้เอาเงินที่ตนเก็บไว้เพื่อเสบียงเดินทางจากบ้านไปซื้อเครื่องเทศ ๕ อย่างแล้ว ทำให้ป่น  นำเอาน้ำส้มมาจากนมส้มแล้ว คั้นรังผึ้งลงในนั้น ปรุงด้วยจุณเครื่องเทศ ๕ อย่างแล้ว ใส่ลงในบัวตระเตรียมสิ่งนั้นเรียบร้อยแล้ว ถือไปนั่งในที่ไม่ไกลพระทศพล
 

เมื่อมหาชนเป็นอันมากนำเอาสักการะไป เขามองดูวาระที่จะถึงแก่ตนในลำดับ รู้ช่องทางแล้วจึงเข้าเฝ้าพระศาสดา กราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สักการะอันยากไร้นี้เป็นของข้าพระองค์ ขอพระองค์โปรดอาศัยความอนุเคราะห์ข้าพระองค์ รับสักการะนี้เถิด”
พระศาสดาทรงอนุเคราะห์เขา ทรงรับสักการะนั้นด้วยบาตรศิลาอันท้าวมหาราชทั้ง ๔ ถวายแล้ว ได้ทรงอธิษฐานให้ไทยธรรมที่ถวายเพียงพอแก่ภิกษุ ๖,๘๐๐,๐๐๐ รูป ด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธเจ้า.น้ำผึ้งนั้นก็มีเพียงพอแก่พระสาวกทั้งสิ้น
 

........................
 

จากตัวอย่างที่เล่าให้โยมฟังนี่แหละ  คือหัวใจของพระสิวลี   ในอดีตทุก ๆ ชาติที่ผ่านมา  พระสิวลีท่านจะทำบุญด้วยศรัทธาที่เต็มเปี่ยม  ทำบุญด้วยศรัทธาเต็มร้อย  แม้ว่าของที่ทำบุญจะราคาไม่แพง  แต่ก็เป็นการถวายที่ทรงคุณค่า  เพราะเป็นการให้ในสิ่งที่ผู้รับต้องการ  ดุจการได้น้ำในทะเลทราย  ดุจการได้อาหารในยามหิว
 

ทีนี้เมื่อโยมเข้าใจหัวใจพระสิวลีดีแล้ว  ต่อไปก็จะให้คาถาบูชาพระสิวลีไปท่องจำ  ส่วนจะได้ผลหรือไม่  อาตมาไม่รู้ด้วยนะ

คาถาบูชาพระสิวลี
 

" สีวะลี  มะหาเถโร  เทวะตานะระปูชิโต  โสระโห  ปัจจะยาทิมหิ  อะหัง  วันทามิ  สัพพะทาฯ
สิวสีจะ มะหาเถโร  ยักขาเทวาภิปูชิโต  โสระโห  ปัจจะยาทิมหิ  อะหัง  วันทามิ สัพพะทาฯ
สิวะลีเถระคุณังเอตัง  โสตถุลาภัง  ภะวันตุฯ "

คาถาบทนี้ท่านให้ภาวนาก่อนนอนหรือหลังตื่นนอนแล้วก่อนไปทำงานนอกบ้าน
จะทำให้เกิดลาภร่ำรวยในการค้าขาย สะดวกในเรื่องธุรกิจติอต่อศัตรูหมู่มารที่มุ่งร้าย
 จะกลับกลายเป็นมิตร มีแต่ความสุขสันติสวัสดิมงคลตลอดไปประเสริฐนักแล